പ്രണയദിനം?

സൂര്യനൊന്നു തഴുകുമ്പോള്‍ മഞ്ഞുതുള്ളിയില്‍ വിരിയും മഴവില്ലു പോലെ,
ജനലഴികളെ വക വയ്ക്കാതെ അകത്തളത്തില്‍ പരന്നൊഴുകുന്ന നിലാവു പോലെ,
ചാരിയ വാതില്‍പ്പഴുതിലൂടെ, അനുവാദം ചോദിയ്ക്കാതെ കടന്നു വരുന്ന സുഗന്ധം പോലെ,
ചിരാതിനെ ചുംബിച്ചുണര്‍ത്തുന്ന അഗ്നിശലഭം പോലെ,
തെന്നലിന്‍ കൈകളണിയും ദലമര്‍‌മ്മരം പോലെ..

..ഓരോ ഹൃദയവും പ്രണയത്തെ അറിയുന്ന രൂപ ഭാവ തലങ്ങള്‍ എത്രയോ വിവിധങ്ങളാണ്‌...!!!

... പകര്‍ത്തി വര്‍ണ്ണിയ്ക്കുന്തോറും, വാക്കുകള്‍ കടം പറയുന്ന അനുഭവം.

പരിമിതികളില്ലാതെ, മനസ്സിന്റെ അനന്തതയില്‍, എക്കാലവും വിഹരിയ്ക്കുന്ന വികാരവിചാരങ്ങളെ, സമയബന്ധിതമായി ഒരുക്കിയെടുത്താല്‍...
ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ നമ്മെ ഉണര്‍ത്തിനിര്‍ത്തുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ചിറകുകള്‍ക്ക്‌... സ്വാഭാവികമായ നിറച്ചാര്‍ത്ത്‌ നല്‍കാനാകുമോ..?

മുന്നൂറ്ററുപത്തഞ്ചില്‍ ഒരേ ഒരു ഉദയത്തിനും അസ്തമയത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള നിമിഷങ്ങളില്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്ത്‌ മിനുക്കി, 'ദിനാഘോഷത്തിന്റെ' പേരോടെ പിടഞ്ഞമരുന്ന ഒറ്റവാക്കായി ഒതുങ്ങേണ്ട ഒന്നാണോ അത്‌?

നാളെ ഇതും ഒരു ആചാരം മാത്രമായി മാറില്ലെന്ന്‌ ആരറിഞ്ഞു?

പ്രവാസി

ഉയിരു പിഴിഞ്ഞെടുത്ത
മധുരം നുണഞ്ഞ്‌,
കുറഞ്ഞുപോയതില്‍
പരിഭവം കാട്ടി,
തിരിച്ചുപോക്കിന്റെ
തിയതി ഉറപ്പാക്കുന്ന
ബന്ധങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍...

ഓലമടലിനടിയില്‍പ്പെട്ട,
പുല്‍നാമ്പിന്റെ
ആത്മനിന്ദയോടെ...

പകുതി അറുത്തിട്ടും
പിടഞ്ഞെണീക്കും
ബലിമൃഗം പോലെ..

അതിജീവനത്തിന്റെ
തത്രപ്പാടിനിടയില്‍
ഇനിയും കിളിര്‍ക്കാത്ത വേരുകളെ
മന:പൂര്‍വ്വം മറന്ന്‌
മുഖപേശികള്‍
വലിച്ചുനീട്ടി
പുഞ്ചിരിയൊട്ടിക്കുമ്പോള്‍...

സുഖപ്പെട്ടാലും
മായാത്ത മുദ്ര പേറും
ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ..
നാട്ടുകാഴ്ചകളുടെ
പുറമ്പോക്കിലാണു നീയെന്ന്‌
ക്രൂരമായി ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു
ഈ വിളിപ്പേര്‍.

കറുത്ത മുത്ത്‌

ഒരേ രക്ത,മൊരേ ചിത്ത-
മൊരേ വര്‍ണ്ണ രാജിതം
ഒരേ രൂപ,മൊരേ ജീവ-
കര്‍മ്മ പാശ ബന്ധിതം
ഒരേ ഞെട്ടിലെത്ര കാല-
മെന്നതില്ല നിശ്ചയം
അതേ ജന്മ,മെങ്ങു പോ-
യൊടുങ്ങുമെന്നനിശ്ചിതം.

***************

അഗ്രജന്റെ 'പടയിടത്തിലെ'
ഈ കുഞ്ഞുമണികളുടെ പടം കണ്ടപ്പോള്‍...
മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്‌...

ഭാഗ്യത്തിന്റെ നിറം

ശരിയുത്തരങ്ങള്‍ മാത്രമായിട്ടും,
നൂറിലേയ്ക്കുയരാത്ത മാര്‍ക്ക്‌.
എത്തിച്ചു നേടിയെടുത്തെങ്കിലും
ഇതളടര്‍ന്ന പൂങ്കുല
കുന്നിക്കുരുവിന്റെ മുഖമാണോ
ഭാഗ്യത്തിനെപ്പോഴും?
കാല്‍ കറുപ്പും, മുക്കാല്‍ ചോപ്പും !

പൂര്‍‌വ്വപര്‍‌വ്വം

പൂര്‍വ്വദേശ പര്‍വ്വ,മത്യപൂര്‍വ്വ ദീപ്തമെങ്കിലും
ഭ്രമിപ്പതെന്തു ദൃഷ്ടി പശ്ചിമാംബരത്തിലിത്രമേല്‍...!!!
പുലരിതന്‍ പ്രഭാവമൊത്തു നില്‍പ്പതില്ലൊരിയ്ക്കലും
മരീചികാസമം ക്ഷണം മറഞ്ഞിടും പകിട്ടുകള്‍.. !!!

കറുപ്പും വെളുപ്പും

"തല കറുത്തിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍
മനസ്സ്‌ വെളുത്തിരിയ്ക്കും

അറിവിന്റെ തെളിനീര്‍ മോന്തിയിട്ടും
അനുഭവങ്ങള്‍ വെളിച്ചം വീശിയിട്ടും
തല വെളുക്കുന്തോറും, ചില നേരങ്ങളില്‍
മനസ്സ്‌ കറുത്തു പോകുന്നുവോ..?

തല കറുപ്പിച്ചാലും,
മനസ്സ്‌ കറുക്കാതെ നോക്കണമെന്നും."

മഹാബലി കുടവയറനോ?

വിളവെടുപ്പിന്‌ പാകമായ ഫലങ്ങളും, പൂക്കളും, ശലഭങ്ങളും, ഉന്മേഷമേകുന്ന കാലാവസ്ഥയുംകൊണ്ട്‌ നമുക്ക്‌ സദ്യയൊരുക്കുന്ന ഓണക്കാലം...

അത്‌ പ്രകൃതി നമുക്കു നല്‍കുന്ന വരദാനം.

ആണ്ടിലൊരിക്കല്‍ താന്‍ ഭരിച്ചിരുന്ന നാടും നാട്ടുകാരേയും കാണാന്‍ മഹാബലി ചക്രവര്‍ത്തി വരുന്ന സുദിനം; ചിങ്ങത്തിലെ തിരുവോണം.

ഈ ഐതിഹ്യത്തിന്റെ ബലത്തില്‍, ഓലക്കുടയും ചൂടി, മെതിയടിപ്പുറത്ത്‌ വരുന്ന ഒരു രാജാവിന്റെ രൂപം മനസ്സില്‍ എല്ലാവരും സൂക്ഷിക്കുന്നു.
എന്നാല്‍, ദേവന്മാര്‍ പോലും അസൂയപ്പെട്ടിരുന്ന, ബലവാനും വീരപരാക്രമിയായ യോദ്ധാവും വലിയൊരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനുമായിരുന്ന മഹാബലിയെന്ന അസുര ചക്രവര്‍ത്തിക്ക്‌, എങ്ങിനെയാണ്‌ വലിയൊരു കുടവയറും താങ്ങി നടക്കുന്ന രൂപം കൈവന്നത്‌? അതിലെന്തോ ഒരു പൊരുത്തക്കേടില്ലെ?

വാമനന്‍ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുന്ന സമയത്ത്‌ വല്ല രൂപമാറ്റവും....??

നീതിമാനായ ഒരു രാജാവിന്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍, എല്ലാവരും ഒന്നുപോലെ സമൃദ്ധിയില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ പഴക്കം എത്ര യുഗങ്ങളോളം വരും?
ത്രേതായുഗമോ, അതിനും മുന്‍പോ?

ഈ കഥകളെല്ലാം മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍പ്പോലും, യുഗങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പുതന്നെ 'സമത്വ സുന്ദര ലോകം' എന്ന ആശയം പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കിയിരുന്നതോ, ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതോ ആയ ഒരു ജനത ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു വരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ...

നമ്മുടെ കേരളം, മാര്‍ക്സിയന്‍ ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ വഴികാട്ടിയായിരുന്നൊ?
....വെറുതെ മനസ്സില്‍ കയറിവരുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍.

ഓണാശംസകള്‍..